Laveren op de grillen van de markt
22.03.2011 | Joost Eijkens hoort tot de nieuwe lichting succesvolle Tilburgse ondernemers. De algemeen directeur van de Cardan Groep maakt snel furore. „Ik krijg altijd jeuk als iemand zegt dat het niet kan. Ik stop dan pas als het doel bereikt is.”Het ergert hem mateloos. Ieder jaar komen er 2800 buitenlandse studenten naar Tilburg en omgeving en uiteindelijk kiest er vrijwel niet één voor een baan in de regio. En dus leveren die studenten geen enkele blijvende bijdrage aan de regionale economie. Joost Eijkens, algemeen-directeur van de Cardan Groep in Tilburg, kon het niet meer met droge ogen aanschouwen. „Al dat geouwe…. van iedereen dat er niks te doen valt aan het feit dat al die hoogopgeleiden vertrekken. Daar doe ik niet aan mee. Aanpakken zoiets.” Hij bedacht een ambitieus plan en kwam tot concrete zaken. Joost Eijkens (49) is aanjager voor de bouw van een groot complex met 700 appartementen dat moet verschijnen in hartje Tilburg. Hij wist de gemeente, bouwer VolkersWessel, woningcorporatie TBV Wonen en de Universiteit van Tilburg van zijn idee voor Tilburg Talent Square te overtuigen. Nog dit jaar moet met de bouw begonnen worden van het complex dat zo’n 50 miljoen gaat kosten.
Type ondernemer van niet lullen maar poetsen?
„Ik ben niet het type ondernemer dat afwacht tot er wat op me afkomt. Als ik een kans zie, pak ik hem aan. En ik krijg altijd heel erg veel jeuk als iemand zegt dat het niet kan. Dan stop ik pas, als het doel bereikt is. Natuurlijk heb ik daarbij al verschillende keren keihard mijn kop gestoten, maar dat hoort erbij.”
Joost Eijkens is oprichter en eigenaar van de Cardan Groep. Dit bedrijf, waar 140 mensen werken, is actief op het gebied van uitzenden, werving en selectie, re-integratie, payroll, kinderopvang, outplacement en ook als leerwerkbedrijf. Het bedrijf heeft als intermediair dagelijks zo’n 7000 mensen aan het werk.
De Cardan Groep rekent in 2011 op een omzet van zo’n 35 miljoen euro. En binnen een jaar of vier, vijf hoopt Eijkens dat te laten stijgen tot zo’n 100 miljoen euro. Eijkens: „En dan lonkt er misschien wel eens een beursgang. Het wordt tijd dat Tilburg weer eens een beursgenoteerd bedrijf krijgt.”
Wat maakt Joost Eijkens tot een geslaagd ondernemer?
Eijkens trekt zijn enigszins krappe, maar modieuze jasje recht. Hij lacht breeduit: „Eigenlijk ben ik meer ondernemer dan manager. Ik ga recht op mijn doel af en ben erg ongeduldig als dingen niet lopen zoals ze gepland zijn. Ik durf wel van alles, loop zelf de risico’s en kan daar slecht in delen. Dat vind ik het moeilijkste in ondernemen. Ik zet het liefst nieuwe zaken op. Dat is het leukste om te doen. Maar dat moet dan binnen een jaar of twee wel gaan lopen. Anders verliest het mijn interesse. Ik hou ook het liefst tien dingen tegelijkertijd in de lucht. Dat is niet altijd even handig. Maar mijn theorie is dat je als ondernemer moet kunnen laveren op de grillen op de markt. Dan moet je een sterke maag hebben en niet misselijk worden als één ding niet goed loopt.
Zit het ondernemen bij Joost Eijkens in het bloed?
„Oorspronkelijk ben ik afkomstig uit een echte ondernemersfamilie. Mijn vader dreef een damesstoffenzaak aan de Zomerstraat in de binnenstad van Tilburg. We woonden boven de zaak en moesten altijd door de winkel. Geweldige jeugd gehad daar. Er was altijd wel iets te doen. Maar ik besloot toch iets anders te gaan doen, misschien wel omdat ik altijd wat tegendraads ben. Ik ben destijds de maatschappelijke dienstverlening in gegaan. Ik heb er gewerkt met zwaar ontspoorde en volstrekt gewetenloze jongeren. En getracht ze weer enigszins op het rechte spoor te krijgen. En als je dat lukt met die gasten, kun je met iedereen aan de slag. Heb ik als ondernemer eigenlijk alleen maar profijt van.”
Vanwaar de stap een eigen bedrijf te starten?
„Dat was min of meer een samenloop van omstandigheden. Ik stapte van de maatschappelijke dienstverlening over naar de uitzendwereld en kreeg een baan bij Start Uitzendbureau. Dat ging geweldig. Een jaar of zeven kon het allemaal echt niet op. Het waren de gouden tijden met 600 vestigingen en 6000 man in dienst. Maar eind 2001, ik was toen branche-manager Overheid en Onderwijs en had in Gouda een dijk van een baan, kwam de klad er in. Er werd gesneden en ook ik zou de dans niet ontspringen. Van de ene op de andere dag besloot ik zelfstandig ondernemer te worden. Van een hele peer bij Start was in één klap een onbeduidend mannetje dat zich ging richten op werving en selectie. Van die omschakeling heb ik wel eens een paar nachten heel slecht geslapen. Vooral toen bleek dat de markt niet echt op mij zat te wachten. Die eerste betaalde factuur was een geschenk uit de hemel.”
En toen kwam de groei?
„Dat heeft wel even geduurd. Maar uiteindelijk het is vrij snel gegaan. Dat komt vooral omdat ik als ondernemer geen ‘nee’ zeg. Ik zeg altijd meteen ‘ja’ als er zich een kans voordoet en dan begin ik pas na te denken over hoe het geregeld moet worden. Zo ben ik bijvoorbeeld ook met een re-integratiebedrijf van start gegaan. Achteraf een goede keuze. Want het kon jaren lang niet op in die sector. Miljoenen zijn er in om gegaan. En wij deden er braaf aan mee. Als gevolg van bezuinigingen is de re-integratie compleet verdwenen. Wij krijgen geen opdrachten meer. Jarenlang vormde dat 95 procent van de omzet. Dat is wel even slikken geweest.”
Tegenslagen maken sterker?
„Het is logisch dat tegenslagen er inhakken. Zeker zoiets. Maar daar moet je je als ondernemer niet door uit het veld laten slaan. Het enige wat je dan kan doen is iets anders verzinnen. En gelukkig ben ik daar vrij goed in.”
En dan is het lang, hard en veel werken?
„Zeventig, tachtig uur per week is eerder gewoonte dan uitzondering. Werken is gewoon heel erg leuk. En ik kan me iedere dag weer vrij makkelijk opladen.”
En veel geld verdienen als ultieme drijfveer?
„Geld interesseert met helemaal niet. Mijn spaarpot laat ik geheel over aan mijn adviseurs. Ik kan me gelukkig wel het een en ander permitteren, maar bezit boeit me niet. Mijn drijfveer vormt de grote groep mensen die nooit aan de bak komt op de arbeidsmarkt. De mensen zonder opleiding of met welk probleem dan ook. Die wil ik er koste wat kost bij zien te houden.”
En de ontspanning?
„We moeten hoognodig weer eens met ons allen op vakantie. Om de accu op te laden. Maar ook met golf en muziek maken kan ik het hoofd lekker leeg maken. Vooral met muziek. Lekker headbangen in de kelder en wat raggen op mijn gitaar. Heerlijk. Moet ik eigenlijk veel meer doen.”
Wat is het uiteindelijke doel?
„Een ondernemer is nooit klaar. Je moet altijd weer ergens nieuwe kansen en nieuwe uitdagingen zien. Iedere dag is weer anders. Om me heen hoor ik veel geklaag en zie ik veel starheid. Dat maakt veel kapot. Ik wil daar niet aan meedoen.”
Reageer op dit artikel
Eerdere reacties op dit artikel
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit artikel.